2003-08-24T23:52:00.000-04:00

tatttaraaaaaa... serann er kominn til usa sem betur fer ferdin fra georgetown tok 23 klst og 55 min, mjog treytandi.

hlakka til ad koma heim og sja framan i mannskapinn

serann
811 South Lee st,
Alexandria, Va.
USA

2003-08-19T19:41:00.000-04:00

ha...enn a ny kemur serann ykkur a ovart med tvi ad komast i taeri vid tolvumaskinur.

eg var ad kvarta um vedrid vid eina af nunnunum i morgun og var ad minnast a hitadjovulinn sem er ad plaga serann. ta komst og ad tvi ad undan engu er ad kvarta, tetta er bara svona.

sidustu helgi eyddi eg asamt Sancho Panza i hinni helgu bor Port of Spain sem er hofudborg Trinidad og Tobago. Tar gistum vid skjaldsveinninn a 4 **** hoteli sem kostar 1\5 af tvi sem tad kostar a islandi. helginni var varid i skemmtanahald og strandferdir asamt tvi ad skoda tetta magnada land. Tad verdur ad segjast eins og er ad Trini er paradis midad vid Guyana. Landi er mun vestraenna og natturan fegurri (nu kemur sma vaelkafli). landi er haedottara en g og tarmed mun skemmtilegra yfirferdar. 3 naetur a hoteli voru agaetis fjarfesting i andlegri heilsu og vellidan.

nu fer ad lida ad tvi ad eg komist til usa. tad gerist a fostudaginn og verd eg mikid feginn. mun fegnari verd eg eftir ad eg kemst heim til islands og get litid framan i ykkur vitleysingana, Soru Hjaltason MA, syslumanninn og hofdabondann. hofdabondinn hefur ekkert verid ad blogga og finnst mer tad skritid vonandi er hann of upptekinn vid felagsstorf til ad lita upp.

bestu kvedjur heim vitleysingarnir ykkar, farid varlega og bidjid baenirnar ykkar tvi serann er a leidinni heim endurnaerdur (eda ekki...eg er ekki klaustursmadur, tid vitid, alkohol og konur er bara svo skemmtilegt....) og vill taka tatt i ruglinu (i want my life back :)

ps vonadi faum vid flugfar a fostudaginn med Universal, tafirnar eftir blackoutid i NY eru kannski enn ad plaga ta. kannski tarf eg ad syna islenska vegabrefid og segjast vera vinna hja atlanta, svona leynileidangur til ad kanna tjonustu universal!!!)

pps Kanadiski sendiherran baud mer i te i dag, honum finnst island vera svo ahugavert. turfti ad snua mig utur ymsum spurningum sem varda islensk stjormal of flokkadraetti

Serann i klausti

2003-08-14T15:51:00.000-04:00

loksins fannst internetkaffi i tessu gudsvolada landi. mikid hefur a dagana drifi sidan eg skrifadi sidustu faerslu. Threytan er farin ad segja til sin sokum hita og raka, pafagaukagargs oghitabeltisrigninga. Tad er ekki timi til ad segja fra tessu ollu svona i einu skeyti - verdur ad bida tangad eg kem heim.

gaman to ad komast a netid og skoda blogg vina og kunningja - ymsar eru tar athugasemdirnar....

bokkuvinum takka eg hvamstanga og serstaklega G kokki sem sa um ad matreida bestu steikur arsins. Gaman ad sja myndir a bloggi kafteins -og tho...

bestu kvedjur kem eftir 2 vikur blessi ykkur

2003-08-14T15:44:00.000-04:00

Athugasemdir við ferð til USA-GUYANA

Séran lagði af stað frá Keflavík í Bjarmalandsför sína til þess að gera heiðarlega tilraun til þess að bjarga heiminum. Eftir að sérann hafði tekið saman föggur sínar og fleygt þeim í gegnum málm- og sprengiefnaleitarvélar fór hann í fríhöfnina eins og allir aðrir íslendingar með minnstu sjálfvirðingu gera. Keyptar voru filmur og batterí fyrir allan peningin ásamt íslensku brennivíni sem alltaf virkar á útlendingana

Athyglisvert var að eftir að sérann hafði komið sér yfir í Schengen bygginguna ávörpuðu hann allir á enskri tugnu. Líklega var var kakhi skyrtan að koma upp um sérann. Flugið var átakalaust. Sat ég lokaður af úti í horni í sæti 23F. Hlustaði ég á vælið í heyrnartólum og reyndi að fylgjast með ákaflega takmörkuðu úrvali sjónvarpsstöðva. Við hliðina á mér sat ljóska sem greinilega var farin að láta á sjá. Kona, snyrtileg milli fertugs og fimmtugs að koma úr ferðalagi til Amsterdam og á leið heim til Austin, Texas. Ég forðaðist öll samskipti við hana eftir fremsta megni. Á hennar vinstri hlið var leiðinlegasta týpa sem liberal íslendingar með sæmilega ferðareynslu getur hitt. Amerísk kelling á sextugsaldri ógift og barnlaus, lesandi leiðinlegan Dickens uppá 800 síður í skítugum fötum. Þið vitið, fólk sem tekur með sér nesti í flugvélar. Þá er ég ekki að tala um smurt brauð eða pakka af flögum. NEI! Soðin egg og appelsínur. Þessi kona bar þess öll merki að vera bókasafnsvörður, nei, aðalbókasafnsvörður í skíta bóksafni einhversstaðar í Norður-Dakota. Og var ég búin að minnast á hattinn? Eina mannsekjan um borð í þotu flugleiða sem var með hatt. Ljótan, bleikan hatt

Það er gaman að vera séra á ferðalagi. Sr finnst afskaplega gaman að hitta fólk sem er ekki eins homogenos eins og heima á klakanum.

Sérann mætti á Baltimore flugvöll og var stimplaður athugasemdalaust inn í heimsálfu hinna miklu andstæðna. Reyndar ef maður skoðar öryggisgæsluna þá sést hversu öflug hún var á KEF. Kaninn átti ekkert í íslenska námsmenn í sumarstarfi á Keflavík. Enda er það fólk líka mun betur menntað og gáfaðra heldur en kaninn.

Burke Sigurdur Brownfeldt tók á móti mér ásamt bróður sínum Peter. Burke, sem ég kýs að kalla héðan af Sancho Panza, verður ferðafélagi minn fyrir þetta ferðalag. David bróðir hans er hámentaður blaðamaður sem vinnur við að framleiða greinar fyrir ETA sem er einhverskonar samsteypa sem framleiðir efni fyrir alskonar félög og stofnanir eftir pöntun. Þá pantar maður efni og skoðun fyrir rétt verð. Óku þeir með mig í gegnum Maryland og inn í Virginafylki sem er við Washington DC. Íslendingur mundi halda að þarna væri verið að fjalla um stór landsvæði og miklar vegalengdir, en svo er ekki. Þetta er tiltölulega sampakkað og greitt yfirferðar.

Nauðsynlegt er að gefa komment á það hvernig fjölskylda það er sem sérann býr hjá. Þetta er hin svokallaða Educated-Middle-Class fjölskylda. Móðirin er yfirmaður hjá Pentagon hinu bandaríska óbrigðula varnarmálaráðuneyti. Reyndar er hún Chief-Editor í Pentagon og er ábyrg fyrir öllu sem er útgefið og prentað af hinu bandaríska varnarmálaráðuneyti. Þar sem þetta er ekkert smá batterí er hægt að ímynda sér ábyrgðina sem fylgir starfi þessu. Hún er semsagt ábyrg fyrir öllu sem sem ráðuneytið framleiðir, innan- sem utanhúss, réttu sem röngu. Og hún er íslendingur.

Heimilisfaðirin er Allan Brownfeldt, menntaður lögfræðingur sem útskrifaður 1963. Kenndi hann í ár en fór síðan eftir það að vinna fyrir þingmenn þar sem hann var í 12 ár. Skrifaði hann ræður þeirra og van hjá ansi skemmtilegum Repubican þingmönnum og þarna þurfið þið að athuga að Vietnam stríðið var í hámæli og JFK skotinn í Dallas. Hefur hann unnið sleitulaust við að skrifa í dagblöð og tímarit um allan heim í 40 ár. M.e. átti hann vikulegan dálk í stærsta dagblað Suður-Afríku í tuttugu ár. Skrifaði hann pistla um Washington sem þýddir voru yfir á african. Segist hann hafa verið með um 4-5 verkefni í gangi í einu allan tímann. Myndaveggur karls er nokkuð áhrifaríkur, 4 forsetar hinna ýmsu ríkja, dómarin sem dæmdi Albert Eichmann í snöruna 1962 og margir fleiri. Þarna er ég líka að tala um stóran vegg. Saman fórum við á rúntinn og skemmtum okkur við að skoða alla WDC í einum bíltúr. Hann talaði linnulaust um Bush, Rice, Holebrook. Hét semsagt yfir mér nokkra kúrsa; Inngangur að bandarísku stjórnarfari, saga bandaríkjanna, hagnýt dagblaðafjölmiðlun og Hvernig skal ritstýra 101. Afskaplega fróðlegt að hafa svona mann, sérstaklega þegar sérann hefur áhuga á þessu öllu saman og er maður sem horfir West Wing aftur og aftur.

Við Allan löggðum bílnum í Capitol Hill og tókum metro niður í bæ. Var ég í hlutverki töskubera þar sem við vorum að fara með prófarkir í prentsmiðju og ætluðum að hitta Peter í mat.

Familían býr í Virgina-fylki, einu elsta hverfinu og múrsteinshúsi sem líklega færi á yfir milljón dollara. Hverfið er brilliant finnst mér, því þú gætir allt eins verið í úthverfi London, bara með aðeins meira af Lexusum, bensum, Bimmum og Linconum.

Í næstu götu er húsið sem Robert E. Lee fæddist í (einn frægasti hershöfðingi þrælastríðsinns. Reyndar eru tvær steinlagðar götur í hverfinu. Voru þær steinlagðar af stríðsföngum þrælastríðsins

Washington dc er ekki heimsborg, þannig lagað. Þetta eru 800 þúsund manns. Reyndar eru fylkin og hverfin samvaxin að hluta. Við fyrstu sýn er borgin ekki yfirþyrmandi og erfið viðureignar eins og stórborgir virðast oft vera, eða kannski finnst manni að þannig eigi það að vera? Stjórnkerfið er samanpakkað á tiltölulega litlum bletti þar sem allir vinna við það eða við að þjónusta það. Ein athyglisverða gata er í miðbænum, það er hin svokallaða K street. Þar eru skrifstofur hagmunahópa með starfafólk sem hefur þá vinnu að þrýsta á stjórnvöld. Fólk sem rekur skriftstofur fyrir allan andsskotan sem þarf að vera í tiltölulega góðu sambandi við stjórnvöld – gáum að því Danni minn.

3. ágúst 2003
Núna er ég á veröndinni í klaustrinu í Guyana að skrifa á laptopinn. Rafmagnið er að renna út og ekki séns að enduhlaða. Engin er internet tengingin svo að bloggið verður að vera afskiptalaust meðan ég er hér. Reyndar er ég algerlega utan þjónustusvæðis, hvað allt varðar. Hitinn fer aldrei undir 30 gráðurnar og rakinn er rosalegur. Landið er hrikalegt, fátæktin mikil og allir svartir. Ökuferðin frá flugvellinum tekur um 40 min og sérann var orðlaus allan tíman. Líklega hef ég litið út fyrir að vera frekar dónalegur því ég gat ekki komið upp orði. Eftir 7 tíma flug var þessi bílferð eitthvað það rosalegasta sem ég hef séð. Asnar að draga kerrur með bílhjólum og hraðbrautin eins og Vogaafleggjarinn bara með meiri holum. Menningarsjokkið var svo algert að ekki var hægt að koma upp orði. Bara of mikið. (ég verð að vera stuttorður því batt er að klárast)

Ókum við í klaustrið og komum okkur fyrir. Klaustrið er eins og vin í eyðimörk. Kólonísk bygging stjórnað af breskum nunnum sem keyra um á Morris og eru sannfærðar um að þær séu enn í nýlendunni (fyndið?) Það er erfitt að að skrifa á blessaðan laptopinn því ég er umkringdur litlum svörtum munaðarleysingjum (sjá mynd). Ég hef skrifað mikið á pappír með blýant og verður það einskonar leiðarbók (Lilja M). Gaman að segja frá því að ekki er hægt að skrifa með penna því rakinn er of mikill. Blýantur er eina leiðin.

B og ég sváfum mikið fyrstu tvo dagana. Samt vaknar maður alltaf kl 0330 þegar rigningin byrjar. Hún stendur í um 20 mínútur og háfaðinn er svo mikill að ekki er hægt að sofa. Þá spjöllum við B or reykjum tvo vindla, drekkum vatn og höldum síðan áfram að sofa. Hitinn fer heldur ekki undir 30 stig á næturna. Ég hef vanist hitanum vel og passa bara að drekka vatn, úr flöskum auðvitað.

Heilsan er góð, maginn fínn og reyndar bara eins og ég væri heima. Það er hinsvegar erfitt að venjast landinum og samfélaginu, það að venjast hitanum er ekkert mál miðað við það. Ég get ekki útskýrt það almennilega í svona stuttu máli. Það er bara allt.

Í gærkvöld fórum við B á hotel Meridiano Pegasus sem er breskt. Það var ótrúleg afslöppun að komast í siðmenninguna í um 5 tíma. Engir æpandi munaðarleysingjar, bara útlendingar að drekka undarlega kokteila og gin/tonik. Þetta er dýrasti staður landsins sem þýðir að aðalréttur kostar um 1400 G$. 1 USD er um 200 G$ þannig að maturinn kostar um 7 USD sem eru um 550 kall íslenskar. Vínið er dýrt (hihi) Argentínskt hvítvín á dýrast veitingastað landsins kostar um 850 kall íslenskar, semsagt ódýrara en í ríkinu. Það er gott að vera ekki á ferðalagi með skemmtanaglöðum íslendingum. Það mundi bara þýða sukk 24/7 og alltaf einn sem mundi detta í sundlaugina. Það sem mundi gerast þá væri að tveir þjónar mundu kasta sér á eftir honum, draga hann upp á bakkann, þurka honum, gefa kaffi og stilla honum aftur upp við barinn. Á þessu hóteli er hegðan fólks þess einkamál. Það þarf heldur ekki að taka fram af mikið er af vörðum sem örugglega eru allir vopnaðir. Nu er batteriið farið að væla. Nú þarf að finna internet kaffi sem einhverstaðar hlýtur að vera og koma þessu á síðuna

Mig hefði nú aldrei dottið það í hug, en séranum finnst hann vera óralangt frá reykjavík, vinum kunningjum og þesskonarfólki

Ég vona að systir mín MA sé búin með kennsluáætlunina, að http://arika.blogspot.com sé við sama heygarðshornið í bankanum, að Gönni á höfða sé við bestu heilsu (það væri nú gaman að hafa bóndann stikandi með sér núna, helduru það ekki. Það er ég viss um að bóndanum þætti það ekki leiðinlegt). Sérann og bóndinn mundu taka sig vel út hér á götu , skjanahvítir og skrítnir eins og þeir eru. Einnig vonar sérann að kafteinninn sé hress og við stýrishjólið, sléttmildur með skelmisgott á vör og hafi komist klakklaust heim frá Hvammstanga.

Bestu kveðjur, fariði varlega og gerið ekkert skemmtilegt fyrr en ég kem heim

Sérann
St. Boscoes Orphanage, Plesanse, Georgetown, Guyana

Ps það er svo mikið sem hægt er að segja frá, en það er bara ekki tími, verður að bíða til 29 ágúst þegar sérann kemur heim

2003-07-30T09:49:00.000-04:00

serann lenti i usa a sunnudag og hefur verid vid undibuning sidan

er ad fara ad keyra til new york eftir 10 min til ad taka flug fra JFK til guyana..serananum thikir vaent um ykkur oll, vini og vandamenn og nu nylega Bokkuvinafelagid. sidan verdur uppfaerd betur i vikunni.

tid erud frabaer....

serann

2003-07-24T08:34:00.000-04:00

Þessi síða verður virk þann 29. ágúst 2003.

Hér mun sérann í fyrsta sinn koma fram undir nafni, ég er Óskar Níelsson og stúdera við KHÍ sjá www.skhi.is

Stendur til nú á sunnudag að fara til British Guyana í Suður-Ameríku og kenna munaðarleysingjum sem dvelja í klaustri og gera smá rannsóknarverkefni. Ef ég kemst í netsamband verður síðu þessari haldið við eftir atvikum, ef ekki -þá ekki

sérann

guyana_2003